Ik weet niet hoe het met jullie is… maar hier gaat op dit moment alles bijna als een aaneenschakeling op en af ondersteboven en binnenstebuiten. Ik hoor het van diverse mensen om me heen ook. Onverwachte berichten, beslissingen en acties… en geen kleintjes ook.
En je stapt iedere keer direct in, meteen mee, een andere keuze is er niet.
Het omhult je, het neemt je in beslag, instant, zonder twijfel. Overdonderd vaak ook. Je handelt, regelt, gaat.
Hoofd en hart zijn even volledig uit balans. Het voelt zo niet fijn, zo ongrijpbaar en zo ongecontroleerd. Honderd vragen tegelijkertijd door je hoofd, die je ook nog probeert te beantwoorden, terwijl je lichaam probeert te roepen dat het Goed is. Dat dit op jouw pad hoort. En je wéét dat ook, zeker wel. Maar de balans in jou is weg, je wordt erin meegezogen en wie van de twee heeft er regie. Je vraagt je naarstig af, terwijl je je probeert vast te grijpen en staande probeert te houden, waarom ze niet gewoon samenwerken?
Onzekerheid, twijfels en emoties dansen vrolijk rond. Ze lijken te genieten van de aandacht en de voeding die ze van jou krijgen. En ondanks dat je het idee hebt dat ze er niet hoeven te zijn, kan je op dit moment ook niet anders. Je lichaam laat ze ook toe. Ze zijn een deel van het bijzondere feest wat er nu gaande is. Ze horen er wel bij.
Je handelt, je beweegt, je stoeit, je probeert… waar is die balans, waar is dat pad wat je zo vol plezier aan het bewandelen was?
Volle maan, Shumann resonantie, je maandelijkse cyclus, nieuwe maan, stand van de planeten, hormonen… je probeert helderheid te krijgen, te verklaren, terwijl je doorgaat, je kan niet anders. Je wordt bijna vooruit getrokken en soms ook volledig lamgelegd.
En dan… na die enorme hoos daalt alles weer. Als blaadjes in de herfst die door de wind omhoog zijn geblazen. Ze komen weer neer. Rustig. Net een stukje verder als waar ze voorheen lagen. je hoort jezelf die diepe zucht slaken. He he. Je lijf moe, je hoofd stil. Wat een rit was dit…
En dan voel je de ramen weer opengaan en de warme zonnestralen binnenkomen. Dan stap je naar buiten en voelt de wind in je gezicht als een verademing, Een glimlach, je knikt. Alles is weer op z’n plek gevallen. Wat gisteren of de afgelopen dagen of weken nog een chaos leek is vandaag weer glashelder. Het was intens en voelde groots en overweldigend.
Het was er om jou vooruit te helpen, om mij vooruit te helpen. Naar daar, naar daar waar je naartoe gaat. Dat gaat soms met iets meer dan subtiele beweginkjes. Soms mag alles even op haar grondvesten trillen. Dan lijkt het of alles overhoop ligt, maar dat is het niet. Je bent aan het vooruit gaan in overgave.
Chaos is enkel maar een tussenfase vol onzekerheid. Het maakt ruimte voor het nieuwe, oude structuren worden in deze fase afgebroken. Daarna kan je door.
Het nieuwe wat zich aandiende was er al wel maar voor jou nog onbekend, niet zichtbaar, het had nog geen plekje bij jou en daarvoor moest de hele boel een stukje opschuiven. Plaats maken. Zodat het kon plaatsnemen. En nu voelt het weer oké. Nog maar een zucht… en daar is je pad weer. En dan zie je dat wat zo onbekend leek, zo intens leek, zo spannend leek, dat dat eigenlijk een mooie toevoeging is op het geheel en dat je weer verder gekomen bent. Het rijmt, het past, het voelt vertrouwd, het sluit aan op wat er eerder al neergezet is.
Het maakt je blij en het geeft je een voldaan gevoel dat je dit doorleefd hebt, dat je dit aangegaan bent, dat je dit getrotseerd hebt.
Je bent onderweg en de route leef je juist als je op reis bent. Met alles wat daarvoor nodig is. Stilstand, thuisblijven, het zal wellicht rustiger zijn maar brengt je ook niet veel verder.
Als je weet dat na de storm de rust weer komt en de route weer zichtbaar wordt en je wéér een stuk verder bent… dan wil jij misschien ook wel op reis.
Ondanks de storm en de enorme onduidelijkheid wat en waar en hoe en wanneer… vertrouw en ga mee, sta toe dat je hoofd regie probeert te pakken, dat je lichaam oncontroleerbaar lijkt, geef je over in de chaos. Want zonder chaos geen nieuw.
