Het was vandaag nou niet echt een eerlijke wedstrijd. Bij een van mij zaten er al wat scheurtjes in. Tja, dan is er al geen sprake meer van een sterke basis. En als je er dan maar twee te gaan hebt, dan is de kans op winnen al snel een stuk kleiner.
Vroeger hadden we meer keuze. Een flinke schaal vol. We bekeken ze allemaal heel zorgvuldig en zochten zo zelf onze mogelijke winnaar uit. De bovenkant mocht er wat steviger en soms ook wat bobbeliger uitzien. Er werd met die bovenkant gewerkt, de onderkant deed niet mee. Als we er allemaal eentje hadden uitgezocht begon de wedstrijd. En was die van jou kapot, dan ging je weer een nieuwe uitzoeken.
Degene die kapot was, die at je op. En ja, met zo’n grote schaal, kwam het dan wel voor dat je er vier of vijf achter elkaar te eten had. Soms speelde je een kapotte door naar een ander, zodat die er ook eentje kon eten. Want als je aan de winnende hand was, dan had je er dus nog geen enkele zelf te eten en was je blij als je er van de verliezer eentje kreeg.
Er werd selectief, doordacht en fanatiek te werk gegaan. De manier van vasthouden, niet teveel ruimte aan de ander geven, het plekje waar getikt mocht worden was vrij en zichtbaar, de rest zoveel mogelijk afgedekt. Regel was wel dat er bovenop getikt werd, maar ook daar was wel wat marge in.
Dat er een kleurtje op zat was leuk, het stickertje was grappig, maar het ging toch zeker wel om dit belangrijke wedstrijdelement, die maar liefst twee Paasdagen duurde.
‘Eitje – Tik’ , zo heette het spel wat we thuis bij onze ouders ieder jaar opnieuw weer speelden.
Met elkaar, zien wie het sterkste ei had. Welke eierschaal hield het vol om niet te barsten.
En bleef die van jou heel, dan was je kanshebber om de winnaar van deze Paasdagen te worden. Maar iedere tegenaanval kon deze overwinning weer omver werpen. We genoten er van en het hoorde bij onze Paasdagen.
Nu doen mijn man en ik het ook. Zelfs met grote regelmaat en niet meer enkel met de Paasdagen. En toch voelde het vanmorgen wel anders, dan op de andere dagen in het jaar.
Het was vandaag toch wel het echte ‘Eitje- Tik’, zo op Paaszondag.
Helaas wel met een barst in één van mijn eitjes, en de ander hield maar één ronde stand. Ik ben duidelijk geen winnaar dit jaar, maar ben in gedachten zeker wel even terug naar mijn ouderlijk huis, waar we vol vuur en enthousiasme ons jaarlijks Paaswedstrijdje hielden.
